Ég er að spá í að byrja að koma með minningasögur hérna inn
þegar ég hef ekkert að gera, eins og þegar ég er á kvöldvakt. Sögur
frá því að ég var pínulítið minni og aðeins meiri krútt en í dag.
Sjáum til hvort ég nenni að halda áfram með þetta missjon, en
allavega ætla ég að segja frá því núna þegar meistarinn ég æfði
dans.
og nei mér datt þetta ekki bara allt í einu í hug uppúr þurru,
hjúkkurnar í vinnunni voru að tala um dans, og þá fór ég að hugsa
um minn dansferil, sem var þvímiður ekki langur. en samt góður. eða
svona semí allavega
Ég var 5 ára held ég þegar ég byrjaði í dansskóla í álaborg. Í
skólanum voru tveir hópar, eldri hópur og yngri hópur. Ég var
akkúrat mitt á milli og gat valið (jess!). Fyrst fór ég í
yngri hópinn en ég var stærri en allir og það var nú ekki partý. Ég
var send yfir í eldri hópinn en var þar langminnst og mér fannst ég
minnst í heiminum og var frekar hrædd. ég man eftir einni æfingu
þar sem maður átti ða velja sér partner en ég þorði ekki að spurja
neinn svo ég lenti með feitu stóru stelpunni i hópnum. held hún
hafi verið dóttir kennarans sem sneikaði sér með í tíma.
Mér fannst þetta ekkert gaman. öskraði og grét þegar ég átti að
fara á æfingar. Eins leiðinlegt og mér fannst að vera stærst/minnst
þá fannst mér miklu miklu verra að þurfa að vera í sokkabuxum í
heilan klukkutíma, svo ég hætti.
Sokkabuxurnar bundu enda á samkvæmisdans-feril minn, sem hefði
ábyggilega getað orðið golden. en ójæja
Ég gafst nú ekki upp samt. ég fór að æfa ballet í smá stund en
entist ekkert þar heldur. var samt megafabulous í bleika
balletátfittinu.
Eftir þetta tók við aðeins minni stelpulegar íþróttir, sund,
fótbolti, handbolti og eitthvað þannig hart. meiri að segja tvær
vikur í taek wondo (hvernig sem það er skrifað).. svo ég myndi ekki
vilja mæta mer í dimmu húsasundi. ónei